A Relevance-Theoretic Account of Some Constraints on Syntactic Parentheticals: Evidence from English and Polish

Dobromiła Jagiełła

Abstrakt
The present article has two main goals. First, it attempts to contribute to the linguistic research on parentheticals by drawing attention to some constraints on syntactic parentheticals, i.e. parenthetical comment clauses including a predicate (verb or adjective) expressing the propositional attitude and/or source of the information presented in the host clause into which the parenthetical comment is interpolated or which it follows. Second, it offers an analysis illustrated with data from English and Polish which derives the observed constraints from the cognitive mechanisms independently argued for in Relevance Theory, thus offering support for the approach to syntactic parentheticals taken in this pragmatic framework. The constraints focused on here include: (a) the requirement that the parenthetical comment be upward-entailing on the epistemic scale of the strength of speaker commitment; (b) the requirement that the host proposition update the common ground and (c) the requirement that the propositional attitude of the speaker to the host clause proposition be indicated with mood markers. All of the constraints are argued here to stem from the nature of the cognitive inferencing mechanisms that guide verbal communication and in particular, from the necessity – in certain communicative contexts – of accessing the illocutionary force, the propositional attitude of the speaker’s utterances, and the strength of the speaker’s commitment for the purposes of meeting the hearer’s expectations of relevance. Building on Wilson (2011), evidential parenthetical comments are argued here to communicate that the speaker’s information is well-evidenced and demonstrate the speaker’s reliability.
 
Abstrakt
Artykuł omawia ograniczenia, którym podlegają parentetyczne ciągi komentujące (tj. parentetyki stanowiące zdania, w których orzeczenie jest wyrażone czasownikiem opisującym postawę epistemiczną mówiącego względem propozycji zawartej w zdaniu głównym, w którego obrębie parentetyk się znajduje) i argumentuje (na podstawie danych z języka angielskiego i polskiego), iż analizowane ograniczenia wynikają z postulowanych w teorii relewancji mechanizmów poznawczych, z których korzystają uczestnicy procesu komunikacji, gdy zachodzi potrzeba oceny siły illokucyjnej wypowiedzi, postawy epistemicznej mówiącego i stopnia gotowości mówiącego do zaspokojenia oczekiwań stosowności przez odbiorcę danego komunikatu. Celem artykułu jest wykazanie, że: (a) parentetyk wchodzący w skład wypowiedzi epistemicznej może zawierać tylko funktor epistemiczny implikujący przekonanie mówiącego, że zachodzi stan rzeczy, o jakim mówi, (b) propozycja wyrażona w zdaniu głównym musi się przyczyniać do uaktualnienia wspólnego dla mówiącego i odbiorcy danego komunikatu kontekstu interpretacyjnego wypowiedzi i (c) postawa epistemiczna mówiącego względem propozycji zawartej w zdaniu głównym musi być przedstawiana za pomocą zdań z czasownikiem w formie osobowej, gdyż tylko taka forma gramatyczna pozwala na tworzenie trybu czasownika, dzięki któremu jest wyrażany stosunek mówiącego do treści wypowiedzenia. Artykuł dowodzi, że rolą parentetycznych ciągów komentujących zarówno w języku angielskim, jak i polskim jest sygnalizowanie odbiorcy komunikatu wiarygodnej postawy mówcy względem wypowiadanych treści. 
Słowa kluczowe: parenthetical comment clauses, Relevance Theory, commitment, epistemic vigilance , parentetyczne ciągi komentujące, teoria relewancji, zaangażowanie mówiącego, czujność epistemiczna
References

Blakemore Diane (2005). and-parentheticals. Journal of Pragmatics 37(8): 1165−1181.

Blakemore Diane (2006). Divisions of labour: The analysis of parentheticals. Lingua 116: 1670−1687.

Blakemore Diane (2007). ‘Or’-parentheticals, ‘that is’-parentheticals and the pragmatics of reformulation. Journal of Linguistics 43(2): 311−339.

Blakemore Diane (2009). On the relevance of parentheticals. Actes d’IDP 09: 9−17.

Carston Robyn (2002). Thoughts and Utterances: The Pragmatics of Explicit Communication. Oxford: Blackwell.

Dehé Nicole (2010). Parentheticals. In The Pragmatics Encyclopedia, Louise Cummings (ed.), 307−308. Oxford: Routledge.

Dehé Nicole, Kavalova Yordanka (2006). The syntax, pragmatics and prosody of parenthetical whatEnglish Language and Linguistics 10(2): 289−320.

Green Mitchell S. (2000). Illocutionary force and semantic content. Linguistics and Philosophy 23: 435−473.

Grimshaw Jane (2011). The place of slifting in the English complement system. Generative Initiatives in Syntactic Theory 3, Handout. [URL: https://docs.google.com/file/d/0B1DtOqeuIhA3Nzg2NDNmNzEtMmFkZC00N2VjLThjYmUtNmM0MTA1MzUxMWNj/edit?hl=en_US; accessed February 10, 2016.]

Hooper Joan B. (1975). On assertive predicates. In Syntax and Semantics IV, John Kimball (ed.), 91−124. New York: Academic Press.

Hooper Joan B., Thompson Sandra A. (1973). On the applicability of root transformations. Linguistic Inquiry 4: 465−497.

Ifantidou Elly (2001). Evidentials and Relevance. Amsterdam/Philadelphia: John Benjamins Publishing Company.

Ifantidou-Trouki Elly (1993). Sentential adverbs and relevance. Lingua 90(1–2): 69−90.

Jackendoff Ray (1972). Semantic Interpretation in Generative Grammar. Cambridge, Massachusetts: MIT Press.

Jary Mark (2011). Assertion, relevance and the declarative mood. Current Research in the Semantics/Pragmatics Interface 25: 267−289.

Kavalova Yordanka (2007). And-parenthetical clauses. In Parentheticals, Nicole Dehé, Yordanka Kavalova (eds.), 145−147. Amsterdam/Philadelphia: John Benjamins Publishing Company.

Moeschler Jacques (2013). Is a speaker-based pragmatics possible? Or how can a hearer infer a speaker’s commitment? Journal of Pragmatics 43(1): 84−97.

Morency Patrick et al. (2008). Explicitness, implicitness and commitment attribution: A cognitive pragmatic approach. In Commitment, Philippe de Brabanter, Patrick Dendale (eds.), 197−220. Amsterdam/Philadelphia: John Benjamins Publishing.

Papafragou Anna (2006). Epistemic modality and truth conditions. Lingua 116(10): 1688−1702.

Rooryck Johan (2001). Evidentiality, Parts I and II. Glot International 5: 4−5.

Ross John R. (1973). Slifting. In The Formal Analysis of Natural Language, Maurice Gross, Morris Halle, Marcel Schützenberger (eds.), 133−172. The Hague: Mouton.

Simons Mandy (2007). Observations on embedding verbs, evidentiality, and presupposition. Lingua 117(6): 1034−1056.

Speas Peggy (2004). Evidentiality, logophoricity and the syntactic representation of pragmatic features. Lingua 114(3): 255−277.

Sperber Dan, Clément Fabrice, Heintz Christophe, Mascaro Oliver, Mercier Hugo, Origgi Gloria, Wilson Deirdre (2010). Epistemic vigilance. Mind and Language 25(4): 359−393.

Sperber Dan, Wilson Deirdre (1986/1995). Relevance: Communication and Cognition. Oxford: Blackwell.

Sperber Dan, Wilson Deirdre (2015). Beyond speaker’s meaning. Croatian Journal of Philosophy XV(44): 117−149.

Stalnaker Robert (2002). Common ground. Linguistics and Philosophy 25(5–6): 701−721.

Urmson James O. (1952). Parenthetical verbs. Mind 61: 480−496.

Wilson Deirdre (1994). Relevance and understanding. In Language and Understanding, Gillian Brown, Kirsten Malmkjaer, Alastair Pollitt and John Williams (eds.), 35−58. Oxford: Oxford University Press.

Wilson Deirdre (2011). The conceptual-procedural distinction: Past, present and future. In Procedural Meaning: Problems and Perspectives, Victoria Escandell-Vidal, Manuel Leonetti and Aoife Ahern (eds.), 331. Bingley: Emerald Group Publishing.

Wilson Deirdre (2012). Modality and the conceptual-procedural distinction. In Relevance Theory: More than Understanding, Ewa Wałaszewska, Agnieszka Piskorska (eds.), 23−43. Newcastle upon Tyne: Cambridge Scholars Publishing.

Wilson Deirdre, Sperber Dan (1993). Linguistic Form and Relevance. Lingua 90(1–2): 1−25.

Pierwotną wersją czasopisma jest wersja elektroniczna publikowana w internecie.

Czasopismo ukazuje się w sposób ciągły on-line