Głos „Jeremiasza polskiego” w dobie upadku Rzeczypospolitej. Kilka słów o twórczości Jana Pawła Woronicza

Anna Jończyk

Abstrakt

Artykuł dotyczy twórczości Jana Pawła Woronicza (1757–1829). Porusza kwestię recepcji jego działalności literackiej przez współczesnych autorowi odbiorców.
Tematykę porozbiorowych dzieł prymasa Królestwa Polskiego zdominowała problematyka związana z doświadczeniem utraty niepodległości Rzeczypospolitej. We wszystkich najważniejszych dziełach poety, do których zaliczamy: Zjawienie Emilki, Świątynię Sybilli, Assarmota, Lecha i Hymn do Boga na plan pierwszy wysuwa się przepowiadanie przyszłych losów Polski, którego główną funkcją jest pocieszenie narodu. Problem ten jest interesujący dla wielu badaczy, którzy dostrzegają w osobie Woronicza prekursora polskiego mesjanizmu. Kaznodzieja wyraził w swoich poematach przekonanie o szczególnej więzi łączącej Boga z Polakami. Koncepcję tę oparł na biblijnej idei przymierza Boga z narodem wybranym. Poeta wyróżniał się ponadto niezwykłą wiedzą historyczną, która w połączeniu z doskonałą znajomością Biblii i tradycji pogańskiej przyczyniła się do rozwoju jego koncepcji historiozoficznych.

Pierwotną wersją czasopisma jest wersja elektroniczna publikowana w internecie. Czasopismo ukazuje się w sposób ciągły on-line