Call for Papers 2022, tom 23 (2)

* wersja polska poniżej

Theme of the issue: MYTHOLOGIES OF THE CULTURAL SECTOR

CULTURE MANAGEMENT, No. 23, Issue 2

Editors: Paulina Kwiatkowska-Chylińska i Marcin Laberschek

Culture management, understood as a deliberate and rationalised approach to managing cultural organisations based on clear-cut scientific premises, seems to be free from the world of imagination and ambiguity. Culture management is supposed to be an anchor ensuring stability in the multidimensional world of creativity and in precarious times. Meanwhile, it is caught up in a world of imperceptible myths. This imperceptibility and transparency of myths stems from the fact that they constitute the foundation of reality and of the essence of humanity, telling people how they should live (Campbell, 2019) – hence, myths seem natural and real. 

Culture management myths can be found on two levels. First of all, when management with its various aspects are treated as both a realm of scientific reflection and a kind of a myth. According to Tomaš Sedláček, “today’s scientific models play the same role as was played in antiquity by normative myths and parables” (Sedláček, 2012). Numerous scientific concepts referring to culture management (e.g. New Public Management or Audience Development) can be perceived in this exact way – they are only temporary notions and often act dogmatically, mapping out strategies for the development of a cultural organisation. Second of all, myths are to be found in management practice. Myths can include various kinds of stories, including the fundamental ones like creation myths (Kostera, 2010), but also leadership myths or employee myths (Sikorski, 2019). Myths can be found in an organisation itself but also in the culture market and in marketing (Czeremski, 2016), including in the process of creating images (Sikorski, 2019), brands (Napiórkowski, 2019) – and more broadly – in producing meanings. According to Roland Barthés (2000), methods of organisational communication can also be seen as a myth. Furthermore, the acts of people in organisations can also be myths, seen as mythologies of everyday life, i.e. invisible mechanisms dictating the pace of social life (Napiórkowski 2019). 

The editorial team of Culture Management entitled „Mythologies of the cultural sector” encourages all the interested authors to submit their paper proposals on the issues listed below. There can be many takes on the issue of myths in culture management, including anthropological, critical, semiological, psychoanalytical, and even economic. The papers can be research-based, theoretical, or methodological.    

Suggested paper themes:     

Paradigms, concepts, and models of culture management as myths according to which the cultural sector and the lives of cultural entities are organised 

Organisational stories as myths 

Founding myths of cultural organisations 

Mythologies of everyday life – institutionalised patterns of behaviour of people working in culture 

Mythologies of marketing communication in a cultural organisation 

Mythologisation of brands, images, and reputation of cultural organisations 

Mythologies of the production of artistic meanings 

Creation of artistic gossip and rumours 

Myths of low and high culture 

Illusions of work in culture

 

The deadline for articles written in Polish or English, consistent with the publishing guidelines of “Zarządzanie w Kulturze”, is December 20, 2021. Address for correspondence: czasopismo.zwk@uj.edu.pl. http://www.ejournals.eu/Zarzadzanie-w-Kulturze/

 

References

Barthés, R. (2000) Mitologie, Warszawa: Wydawnictwo KR.

Campbell, J. (2019) Potęga mitu, Kraków: Wydawnictwo Znak.

Czeremski, M. (2016) Strategia mitu w marketingu, Kraków: Wydawnictwo Libron.

Kostera, M. (2010) Organizacje i archetypy, Warszawa: Wolters Kluwer Polska.

Napiórkowski, M. (2019) Kod kapitalizmu, Warszawa: Wydawnictwo Krytyki Politycznej.

Sikorski, C. (2019) Mity w zarządzaniu, Łódź: Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego.



Numer tematyczny:MITOLOGIE SEKTORA KULTURY

ZARZĄDZANIE KULTURĄ, nr 23, tom 2

Zespół redakcyjny numeru: Paulina Kwiatkowska-Chylińska i Marcin Laberschek

Zarządzanie w kulturze, rozumiane jako celowe, zracjonalizowane i oparte na jasnych, naukowych przesłankach podejście do kierowania organizacjami kultury, wydaje się wolne od świata wyobrażeń i niejasnych znaczeń. Zarządzane w kulturze ma być ostoją stabilności w wielowymiarowym świecie twórczości i w niepewnych czasach. Tymczasem jest ono uwikłane w świat niedostrzegalnych mitów. Ta niedostrzegalność, przezroczystość mitów, wynika z tego, że stanowią one fundament rzeczywistości, istoty człowieczeństwa, wskazujący, jak ludzie powinni żyć (Campbell, 2019)  - stąd też mity wydają się naturalne i rzeczywiste.

Mitów w zarządzaniu w kulturze można szukać na dwóch płaszczyznach. Po pierwsze, gdy traktuje się zarządzanie i różne jego aspekty zarówno jako obszar namysłu naukowego, jak i swego rodzaju mit. Zdaniem Tomaša Sedláčka „taką samą rolę, jaką w starożytności odgrywały normatywne mity i przypowieści, teraz grają modele naukowe” (Sedláček, 2012). Wiele koncepcji naukowych w zarządzaniu w kulturze (choćby New Public Management czy Audience Development) można w ten sposób postrzegać - są wyłącznie tymczasowymi ideami, a często działają dogmatycznie, wytyczając strategie rozwoju organizacji kultury. Po drugie mity można identyfikować w praktyce zarządzania. Mitami mogą być różnego rodzaju opowieści, w tym fundamentalne, np. kosmogoniczne (Kostera, 2010), ale też mity przywódcze czy mity pracownicze (Sikorski, 2019). Mitów można szukać w samej organizacji, a także na rynku kultury i w działalności marketingowej (Czeremski, 2016), w tym w tworzeniu wizerunków (Sikorski, 2019), marek (Napiórkowski, 2019) - i szerzej w produkowaniu znaczeń. Jako mit można postrzegać, zgodnie z optyką Rolanda Barthésa (2000), sposób porozumiewania się w organizacji. Mitami mogą też być też działania ludzi w organizacjach, rozumiane jako mitologie codzienności - czyli niewidoczne mechanizmy organizujące życie społeczne (Napiórkowski 2019).

Zespół redakcyjny „Zarządzania w Kulturze” zatytułowanego Mitologie sektora kultury zaprasza wszystkie zainteresowane osoby do składania propozycji artykułów dotyczących wskazanych zagadnień. Problematyka mitów w zarządzaniu w kulturze może być omówiona z dowolnej perspektywy, w tym: antropologicznej, krytycznej, semiologicznej czy psychoanalitycznej, ale też ekonomicznej. Prace mogą mieć charakter badawczy, teoretyczny, jak i metodologiczny.

Proponowane tematy artykułów:

Paradygmaty, koncepcje i modele zarządzania w kulturze jako mity organizujące sektor i życie podmiotów kultury

Opowieści organizacyjne jako mity

Mity założycielskie organizacji kultury

Mitologie codzienności - zinstytucjonalizowane schematy postępowania ludzi kultury

Mitologie komunikacji marketingowej organizacji kultury

Mitologizacja marek, wizerunków, reputacji organizacji kultury

Mitologie produkcji znaczeń artystycznych

Kreacja plotek i pogłosek artystycznych

Mity kultury niskiej i wysokiej

Iluzje pracy w kulturze

 

Prace, sporządzone zgodnie z wytycznymi „Zarządzania w Kulturze”, prosimy nadsyłać w terminie do 20.12.2021 roku i kierować je na adres redakcji: czasopismo.zwk@uj.edu.pl

 

Barthés, R (2000) Mitologie, Warszawa: Wydawnictwo KR.

Campbell, J. (2019) Potęga mitu, Kraków: Wydawnictwo Znak.

Czeremski, M. (2016) Strategia mitu w marketingu, Kraków: Wydawnictwo Libron.

Kostera, M. (2010) Organizacje i archetypy, Warszawa: Wolters Kluwer Polska.

Napiórkowski, M. (2019) Kod kapitalizmu, Warszawa: Wydawnictwo Krytyki Politycznej.

Sikorski, C. (2019) Mity w zarządzaniu, Łódź: Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego.

Sedláček, T. (2012) Ekonomia dobra i zła. W poszukiwaniu istoty ekonomii od Gilgamesza do Wall Street, Warszawa: Wydawnictwo Studio Emka.